Trabzon’da sosyal medyada vatandaşlara “Siyasilere ne sormak isterdiniz?” sorusu yönelttik. Bu soruya verilen yanıtlar, Trabzon’da siyasete bakışın eleştirinin ötesine geçtiğini ve duygusal bir kopuşa dönüştüğünü gösteriyor. Vatandaş artık sadece sorunları dile getirmiyor, bu sorunların çözülebileceğine dair inancını da büyük ölçüde kaybetmiş durumda. “Sorsak ne olacak” ve “cevap verseler ne değişecek” gibi ifadeler, bu güvensizliğin ne kadar derinleştiğini açıkça ortaya koyuyor.
Yorumlara yakından bakıldığında adalet ve liyakat eksikliği algısı, ekonomik sıkıntılar ve Trabzon özelinde hizmet yetersizliği öne çıkıyor. Bu tablo, vatandaşın yalnızca günlük sorunlara değil, sistemin işleyişine dair daha kapsamlı bir sorgulama içinde olduğunu gösteriyor. Bu sorgulama zamanla yerini daha kesin bir kanaate bırakmış durumda. Geçmişte “neden yapılmıyor?” diye soran bir yaklaşım varken, bugün “zaten yapılmayacak” düşüncesi daha baskın hale geliyor. Bu değişim anlık bir tepki değil, biriken deneyimlerin sonucu olarak yerleşmiş bir güvensizliğe işaret ediyor.
Bununla birlikte yorumlarda belirgin bir küskünlük hissi de dikkat çekiyor. Vatandaş kendisini yalnızca ihmal edilmiş değil, aynı zamanda görmezden gelinmiş hissediyor ve “seçimden seçime hatırlanıyoruz” düşüncesi giderek yaygınlaşıyor. Siyasetçi ile vatandaş arasındaki mesafenin açıldığı da bu noktada daha net hissediliyor. “Ulaşılamıyorlar”, “sahada yoklar”, “sadece seçim zamanı varlar” gibi ifadeler, temsil sorununun artık yalnızca bir algı değil, doğrudan deneyimlenen bir durum haline geldiğini ortaya koyuyor.
Ortaya çıkan genel tablo, güvensizlikle birlikte belirgin bir mesafe duygusuna işaret ediyor. Ancak bu mesafe ilgisizlikten değil, beklentinin zayıflamasından kaynaklanıyor. Trabzon’da vatandaş siyaseti tamamen terk etmiş değil, fakat onunla kurduğu ilişkiyi yeniden tanımlamış durumda. Siyaseti takip ediyor ama içinde hissetmiyor, siyasetçiyi görüyor ama kendine yakın bulmuyor ve yaşadığı sorunların çözümünü artık orada aramıyor. Bu durum, anlık bir tepkinin ötesinde, daha sessiz ama daha kalıcı bir sürece işaret ediyor ve Trabzon’da siyasete karşı mesafeli bir uzaklaşmanın giderek derinleştiğini gösteriyor.
